Ziektebeelden

Hyper-permeabele darm

Je hebt de termen vast wel eens voorbij horen komen: leaky gut, lekkende darm of lekke darm. Ik leg je graag het proces uit, maar laten we het eerst hebben over de naamgeving.

Hyper-permeabele darm
Als je een ‘lekke’ darm zou hebben, zit er poep in je buikholte en lag je met gillende sirenes op de intensive care. Je hebt geen lekkende darm. Er ‘lekt’ niets uit je darmen. Er zitten geen gaten in (dat heet een darmperforatie en dan krijg je dus die gillende sirenes). Leaky gut of lekkende darm is compleet de verkeerde benaming.

Maar als het geen lekkende darmen zijn, wat is het dan wel? We noemen dit fenomeen officieel een hyper-permeabele darm.

Je darmen zijn namelijk permeabel – dat betekent dat ze stoffen door kunnen laten. Dat is zelfs min of meer hun basistaak: voedingsstoffen opnemen. Door middel van kauwen, maagzuur, gal en enzymen wordt je voeding afgebroken tot bouwstoffen. Die losse bouwstoffen moeten worden opgenomen en dat gebeurt in principe via de cellen van de darmwand (met name in de dunne darm).

Door de cellen heen kunnen alleen de kleinste voedingsstoffen worden opgenomen. Geen hele eiwitten maar alleen losse aminozuren, geen vezels maar alleen enkelvoudige koolhydraten etc. Ze worden (waar nodig) netjes ingepakt in een jasje en kunnen zo veilig via ons bloed door ons lichaam reizen. Die cellen staan niet strak tegen elkaar.

Tussen de cellen in zitten een soort ‘schuifdeurtjes’ die wij tight junctions noemen. Samen met de celwand zorgen tight junctions voor een scheiding, een barrière, tussen het lichaam en de omgeving.

Als stoffen de darmwand willen passeren kan dit dus alleen door de darmcel heen. Hier kan een hele selectieve scheiding aangebracht worden welke stoffen wel door mogen (nutriënten) en welke niet (pathogenen). Daarnaast laten tight junctions onder andere bacteriën en virussen door om het immuunsysteem er kennis mee te laten maken.

Het probleem ontstaat als de tight junctions beschadigen en hun functie niet meer goed kunnen uitvoeren. Ze gaan ‘open staan’ en er kunnen continue grotere brokken voedingsstoffen langs de cellen van de darmwand opgenomen worden. Geen hele pinda’s hè. Maar wel hele eiwitten. Die komen zo, ongefilterd, niet afgebroken tot losse aminozuren, in het lichaam terecht. En ze hebben ook geen ‘jasje’ meegekregen, zoals ze bij entrée via de cellen wel zouden moeten krijgen.

Ook kunnen de afvalstoffen die in je darmen worden geproduceerd door de darmwand dringen en in de bloedbaan terecht komen. Deze beschadiging van de darmwand heeft tot gevolg dat belangrijke voedingsstoffen minder goed worden opgenomen door het lichaam wat de algehele gezondheid en het immuunsysteem verder aantast.

Er lekt dus niets. Er wordt teveel, te groot en te ongecontroleerd opgenomen. We noemen dit dan ook een hyper-permeabele darm: de darm is van nature doorlaatbaar, maar door beschadiging wordt hij te doorlaatbaar. Het slijmvlies dat over de darmwand ligt is dan meestal ontstoken. Daardoor kunnen de goede darmbacteriën niet meer goed aanhechten. Er ontstaat een disbalans in de darmflora.

Door deze disbalans kun je allerlei uiteenlopende klachten ervaren, zoals ontstekings- en allergische reacties, stemmingsklachten en hormonale problemen. Verdere klachten kunnen zijn: auto-immuunaandoeningen, depressie, diarree, gebitsklachten, gewichtstoename, gewrichtspijn, hoofdpijn, migraine, huidklachten, PDS, opgeblazen gevoel, obstipatie, angst, schildklierproblemen, spastische darm en vermoeidheid.

Fysiek en mentaal sterk worden zonder streng dieet of uren sporten

Een effectieve methode die je overal ter wereld kunt volgen met hulp van jouw orthomoleculair diëtist.

Ga gratis in gesprek